#


Zakładka "biogospodarka" prowadzona jest w ramach projektu pn. "Platforma edukacyjna: biogospodarka w województwie kujawsko-pomorskim"

dofinansowanego ze środków Wojewódzkiego Funduszu Ochrony Środowiska i Gospodarki Wodnej w Toruniu.

 

 

 

 

 

Biogospodarka dla Europy

 

 

 

 

Gospodarka światowa zmienia kierunek swojego rozwoju w stronę intensyfikacji produkcji przy jednoczesnym zrównoważonym wykorzystywaniu surowców naturalnych, szerokim stosowaniu technologii sprzyjających ochronie środowiska oraz odnawialnych źródeł energii. Tendencje te muszą być wspierane przez rozwój biotechnologii zarówno w zakresie produkcji przemysłowej, jak i w ochronie środowiska. W 2012 roku Komisja Europejska przyjęła strategiczny dokument pt.: „Innowacje w służbie zrównoważonego wzrostu: Biogospodarka dla Europy”, w którym nakreślono strategię i plan działań Unii Europejskiej do 2020 roku w zakresie zmiany dotychczasowej gospodarki europejskiej na gospodarkę opartą na zrównoważonym rozwoju i nowych technologiach biologicznych.
Pojęcie biogospodarki wypracowane w ramach polityki zrównoważonego rozwoju Unii Europejskiej oznacza gospodarkę, w której lądowe i morskie zasoby biologiczne, a także odpady, wykorzystuje się jako wkład w produkcję żywności i paszy oraz produkcję przemysłową i wytwarzanie energii. Ponadto, obejmuje ono stosowanie bioprocesów w celu zrównoważenia działalności przemysłowej. Przekrojowy charakter biogospodarki umożliwia jej podejmowanie wzajemnie powiązanych wyzwań społecznych – takich jak bezpieczeństwo żywnościowe, niedobór zasobów naturalnych, uzależnienie od zasobów kopalnych i zmiana klimatu. Przewiduje się, że wzrost populacji na świecie do 2050 roku doprowadzi do zwiększenia zapotrzebowania na żywność o 70 % oraz do podwojenia spożycia mięsa. Przyjęta w lutym 2012 roku unijna strategia dotycząca biogospodarki przyczyni się do ustalenia globalnego podejścia w celu sprostania wyzwaniu bezpieczeństwa żywnościowego. Strategia będzie zachęcać do zmian wzorców produkcji i konsumpcji oraz opracowania zdrowszych i bardziej zrównoważonych diet. Z drugiej strony, unijny sektor produkcji żywności i gospodarstwa domowe marnują około 90 milionów ton żywności rocznie, czyli 180 kg na osobę, nie licząc strat w rolnictwie i rybołówstwie. Obok bezpieczeństwa żywnościowego, strategia dąży do ograniczenia zależności od źródeł nieodnawialnych. Europejska gospodarka w znacznej mierze opiera się na zasobach kopalnych jako źródłach węgla i energii, co powoduje, że jest zależna od niepewnych i malejących dostaw oraz zmienności rynków. Aby zachować konkurencyjną pozycję, Unia Europejska musi stać się społeczeństwem niskoemisyjnym, w którym zasobooszczędne sektory przemysłu, bioprodukty i bioenergia przyczyniają się do ekologicznego wzrostu i konkurencyjności. Celem strategii jest także zrównoważona gospodarka zasobami naturalnymi oraz przeciwdziałanie malejącej różnorodności biologicznej prowadzącej do pogorszenia jakości zasobów i ograniczenia wyników produkcji podstawowej, w szczególności w leśnictwie i rybołówstwie. Strategia dotycząca biogospodarki wspiera opracowywanie systemów produkcyjnych o mniejszej emisji gazów cieplarnianych. 

 

Rys. 3: Model biogospodarki dla Europy
Źródło: http://ec.europa.eu/research/bioeconomy/index.cfm?pg=policy&lib=strategy

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Raport o biogospodarce w Unii Europejskiej

 

 

 

 

Wspólne Centrum Badawcze Komisji Europejskiej opublikowało w czerwcu br. raport tematyczny poświęcony biogospodarce w roku 2016. Zdaniem autorów raportu biogospodarka poważnie zyskuje na znaczeniu na tle całej gospodarki Unii Europejskiej. Zatrudnienie w tym sektorze w roku ubiegłym sięgnęło 18,6 miliona osób, a całkowity przychód przekroczył 2,2 miliarda euro. Stanowi to 9% wszystkich sektorów gospodarki Unii Europejskiej.
Biogospodarka charakteryzuje się znaczącym zróżnicowaniem wewnętrznym. Dominujące sektory to rolnictwo i przemysł spożywczy, w tym zwłaszcza napoje oraz przemysł tytoniowy, w których łącznie znajduje zatrudnienie 75% wszystkich pracujących w biogospodarce. Znajduje to także odzwierciedlenie w obrotach, których dwie trzecie pochodzi właśnie z tych sektorów. Istotne miejsce zajmuje także leśnictwo, przemysł drzewny, biochemia, przemysł farmaceutyczny oraz przemysł tworzyw sztucznych, których znaczący udział w obrocie gospodarczym odnotowują takie państwa członkowskie jak Łotwa czy Estonia.
Znacząca część raportu poświęcona jest także kwestiom środowiskowym, a zwłaszcza ograniczeniu produkcji odpadów oraz przeciwdziałaniu zmianom klimatycznym.

Raport - pobierz

 

 

Zapisz

Jakość powietrza w Europie

 

 

 

 

 

Na początku tego roku Europejska Agencja Środowiska (EEA) opublikowała raport „Jakość powietrza w Europie”, który wykazał, że mimo powolnej poprawy jakości powietrza, jego zanieczyszczenie stanowi nadal największe środowiskowe zagrożenie zdrowia w Europie.
Zanieczyszczenie powietrza nadal obniża jakość życia poprzez wywoływane przez nie  choroby. W uaktualnionym raporcie zawarto nowe dane szacunkowe na temat wpływu najbardziej szkodliwych zanieczyszczeń powietrza, takich jak cząstki stałe (PM)2,5, które spowodowały w 2013 r. ok. 467 000 przedwczesnych zgonów w 41 państwach europejskich.
Zagrożenia dla zdrowia spowodowane zanieczyszczeniem powietrza są dobrze znane dzięki organizacjom takim jak Światowa Organizacja Zdrowia (WHO), a ludzie w całej Europie zyskują coraz większą świadomość powagi tego problemu. Codziennie jesteśmy narażeni na działanie zanieczyszczonego powietrza. Nie jest ono widoczne, ale jest naprawdę odczuwalne przy jego wysokich poziomach.
Kwestia pieców na drewno i kominków stanowi dużo poważniejszy problem niż mogłoby się wydawać, w szczególności w zimie. Wiele osób, zwłaszcza w Europie Wschodniej i Północnej, pali w kominkach lub piecach na drewno, które emitują dużo PM2,5.Spalanie paliwa wszelkiego rodzaju w celu ogrzania domów, budynków komercyjnych i innych obiektów instytucjonalnych stanowi w rzeczywistości największe źródło emisji PM2,5.Cały sektor emituje ponad połowę wszystkich PM2,5na szczeblu europejskim.
Innym problemem w zimie może być fakt, że przy łagodnych warunkach pogodowych większość tych zanieczyszczeń atmosferycznych utrzymuje się zwykle w powietrzu i znajduje się blisko ziemi z uwagi na inwersję termiczną. W takich warunkach chłodniejsze powietrze zostaje w niższych warstwach atmosfery. Chłodniejsze powietrze, które jest gęstsze, zapobiega mieszaniu się i rozpraszaniu zanieczyszczeń atmosferycznych w górne partie atmosfery, w związku z czym zanieczyszczenia utrzymują się blisko ziemi.
W raporcie podkreśla się także wpływ transportu drogowego na zanieczyszczenie powietrza, o czym informowano szeroko opinię publiczną w odniesieniu do szeregu europejskich miast, w tym Paryża i Londynu.
Transport drogowy stanowi podstawowe źródło emisji dwutlenku azotu (NO2), który jest jednym z głównych zanieczyszczeń szkodzących zdrowiu. Zanieczyszczenie to jest również prekursorem ozonu i cząstek stałych mogących tworzyć się w powietrzu. Transport jest także istotnym źródłem cząstek pierwotnych, nie tylko w związku ze spalaniem paliwa, ale również przez zużywanie się opon i hamulców. Oprócz tego, transport stanowi bardzo istotne źródło emisji gazów cieplarnianych.
Transport drogowy zajmuje także ogromną część przestrzeni publicznej, przykładem czego może być zagęszczenie ruchu. Generuje również hałas. Problem ten jest zatem wielowymiarowy.

Raport - pobierz

 

 

Poprawa ochrony przyrody i bioróżnorodności w Unii Europejskiej

 

 

 

 

Komisja Europejska przyjęła nowy plan działania w celu poprawy ochrony przyrody i bioróżnorodności w UE z korzyścią dla obywateli i gospodarki.
Plan ten obejmuje 15 działań, które zostaną zrealizowane do 2019 roku i ma pozwolić na szybką poprawę wdrażania dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej – najważniejszych unijnych inicjatyw w zakresie polityki ochrony przyrody. W dyrektywach ustanowiono największą na świecie skoordynowaną sieć obszarów chronionych, charakteryzujących się bogatą różnorodnością biologiczną – sieć Natura 2000.  Obejmuje ona ponad 18 proc. obszarów lądowych i 6 proc. obszarów morskich Unii Europejskiej. Wspomniane same tylko obszary chronione zapewniają około 1,7–2,5 proc. unijnego PKB dzięki usługom ekosystemowym, takim jak magazynowanie węgla, oczyszczanie wody, zapylanie roślin i turystyka. Przyjęty dziś plan ma poprawić zarządzanie tymi obszarami, powiązać w większym stopniu ochronę przyrody z działaniami społeczno-gospodarczymi oraz umożliwić podjęcie dyskusji z organami krajowymi, zainteresowanymi podmiotami i młodymi ludźmi.
15 działań, które zostaną zrealizowane do 2019 r., koncertuje się wokół 4 obszarów priorytetowych:
Ulepszenie wytycznych oraz poprawa wiedzy i zapewnienie większej spójności z szerszymi celami społeczno-gospodarczymi
•    Komisja pomoże państwom członkowskim w skutecznym wdrażaniu prawodawstwa i czerpaniu korzyści gospodarczych. Będzie aktualizować, opracowywać i aktywnie propagować wytyczne dotyczące procedur wydawania pozwoleń, ochrony gatunków i zarządzania nimi, a także wytyczne sektorowe dotyczące ważnych tematów, takich jak energia wiatrowa, energia hydroelektryczna oraz akwakultura. Zapewni również nowe wskazówki dotyczące uwzględniania usług ekosystemowych w procesie decyzyjnym.
•    Zapewni też publiczny dostęp online do danych koniecznych do wdrożenia dyrektyw (np. obrazowanie satelitarne z programu Copernicus).
Budowanie zaangażowania politycznego i wzmocnienie zgodności
•    Zapewnienie jasnych uregulowań i wskazówek zainteresowanym podmiotom poprawi sytuację w zakresie przestrzegania przepisów. Komisja będzie wspierać państwa członkowskie we wprowadzaniu koniecznych środków ochronnych na wszystkich obszarach.
•    Komisja Europejska będzie współpracować z władzami krajowymi i regionalnymi, właścicielami gruntów i innymi zainteresowanymi podmiotami, dążąc do poprawy wdrażania przepisów i rozwiązania istniejących problemów.
Zwiększenie inwestycji w sieci Natura 2000 oraz lepsze wykorzystanie unijnych funduszy
•    Propozycja zwiększenia o 10 proc. budżetu programu LIFE z przeznaczeniem na projekty wspierające ochronę przyrody i różnorodność biologiczną w ramach ogólnej puli środków budżetowych programu LIFE.
•    Stymulowanie inwestycji sektora prywatnego w projekty środowiskowe za pomocą mechanizmu finansowego na rzecz kapitału naturalnego – partnerstwa Komisji i Europejskiego Banku Inwestycyjnego mającego zapewnić ukierunkowane pożyczki i inwestycje.
•    Wspieranie synergii z finansowaniem ze środków wspólnej polityki rolnej, w tym Europejskim Funduszem Rolnym na rzecz Rozwoju Obszarów Wiejskich,  usługami dla rolników oraz Europejskim partnerstwem innowacyjnym na rzecz wydajnego i zrównoważonego rolnictwa.
•    Zapewnienie wytycznych i wsparcia rozwoju zielonej infrastruktury w celu lepszego połączenia obszarów sieci Natura 2000; oraz wspieranie rozwiązań opartych na przyrodzie za pośrednictwem polityki UE w dziedzinie badań i innowacji, a także za pomocą środków z programu „Horyzont 2020”.
Lepsza komunikacja i działania informacyjne, angażowanie obywateli, zainteresowanych stron i społeczności
•    Wspieranie wymiany wiedzy między władzami lokalnymi i regionalnymi poprzez wspólną platformę z Komitetem Regionów.
•    Zaangażowanie młodych ludzi w ochronę środowiska naturalnego dzięki inicjatywom takim jak Europejski Korpus Solidarności i całkowite wykorzystanie kwoty 3,3 mln euro przeznaczonej na delegowanie wolontariuszy do działań wspierających ochronę obszarów sieci Natura 2000; wspieranie za pomocą unijnych środków finansowych możliwości młodych ludzi w zakresie transgranicznego wolontariatu i doświadczeń zawodowych.
•    Wspieranie działań informacyjnych, wykorzystanie nowych technologii oraz wzmocnienie powiązań między dziedzictwem przyrodniczym i kulturowym, zwłaszcza w ramach roku 2018 jako europejskiego roku dziedzictwa kulturowego.
•    Ogłoszenie 21 maja Europejskim dniem Natury 2000.
Dyrektywy dotyczące ochrony przyrody (dyrektywa ptasia (1979) i dyrektywa siedliskowa (1992)) stanowią podstawę unijnej polityki w dziedzinie różnorodności biologicznej. W ramach opracowanego przez Komisję programu sprawności i wydajności regulacyjnej (REFIT) obie dyrektywy zostały poddane „ocenie adekwatności”, która zapewniła ogólną kontrolę ich przepisów pod kątem skuteczności i wydajności. W ocenę adekwatności zaangażowały się wszystkie zainteresowane strony. W zorganizowanych przez Komisję konsultacjach publicznych wzięła udział rekordowa liczba obywateli – aż 500 tys. osób wyraziło swoje poparcie dla wspomnianych dyrektyw.
Wnioski Komisji dotyczące oceny adekwatności dyrektywy ptasiej i dyrektywy siedliskowej zostały opublikowane w dniu 16 grudnia 2016 r. Przeprowadzona ocena wykazała, że dyrektywy dotyczące ochrony przyrody spełniają swoje zadania. Osiągnięcie ich celów i pełne wykorzystanie potencjału będzie jednak zależeć od znaczącej poprawy ich wdrażania zarówno w zakresie skuteczności i efektywności, jak również działań partnerskich z różnymi grupami zainteresowanych stron w poszczególnych państwach członkowskich i na szczeblu całej UE.
W oparciu o wyniki oceny adekwatności przygotowano specjalny plan działania. Prace nad planem prowadził zespół składający się z 10 komisarzy i wiceprzewodniczącego Komitetu Regionów Karla-Heinza Lambertza, którego zaangażowanie w projekt wynika z kluczowej roli, jaką samorząd terytorialny odgrywa we wdrażaniu wspomnianych dyrektyw.

 

 

REJESTRACJA

Europejski wymiar bezpieczeństwa lokalnego

6 grudnia 2017

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz

Zapisz